E ftova qe te uleshim ne nje lokal aty afer. Eshte lokali im i preferuar. Zakonisht kur dua te jem i qete nga zhurma e makinave, zhurma e lokaleve me muzike te larte e me tym duhani, nga nje jave e lodhshme, zgjedh ate lokal. Quhet “Symphony” dhe ne te luhen vetem melodi pa tekste. Zakonisht marr biblen apo ndonje liber tjeter dhe kaloj kohe te qeta me Zotin, duke pare per madheshtine, hirin, dashurin e Tij ndaj meje, dashuri te cilen nuk e kam merituar por qe eshte dhurate nga Ai!

-Cfare ke, si mund te te ndihmoi? E pyeta shokun tim.
Ai me shikonte ne sy sikur donte te me thoshte dicka, por ja qe nuk arrinte ta hapte gojen, thua se i ishte ngrire nga nje nate e ftohet dimri!
-Ti e di qe jemi shoke- fillova te flase, dhe qe cdo here kemi biseduar per shume gjera, per shume probleme, hajde me thuaj cfare po ndodhe me ty?
Ai pasi u mundua te merrte force dhe pasi lagu buzet e thara me gjuhen e tij filloj te me tregoj historine se si kishte arritur ne kete gjendje te mjerueshme!

-Ti e dine qe une kam nje mik te ngushte- filloj te me tregonte shoku im, me te cilin ka vite qe njihemi. Kemi pasur mundesi te njihemi dhe te behemi shoke e madje miq shume te ngushte. Kemi pasur mundesi te punojm bashke ne nje kompani, kemi jetuar ne nje shtepi, kemi shëtitur bashke. Me kujtohet kur ne mbremje merrnim biçikletat dhe dilnim nga bregu i liqnit. Ishin kohe fantastike nen driten e henes, madje mahniteshim me shkelqimin e saj mbi sipërfaqen e ujit. Bisedonim per shume gjera, luteshim bashke, i kërkonim Zotit te punonte ne jetet tona, te shikonim njerëz te tjere qe do i bashkoheshin Mbreterise se Qiejve! Pas ca vitesh, per arsye se kompania ku ne punonim kishte nevoje per punëtor ne nje qytet tjeter, ne u desht te ndaheshim. Ishte veshtire per te dyte, por e dinim se miqësia jone do rritej edhe me shume, do kishim mall per njeri-tjetrin, por do kënaqeshim kur do te takoheshim prap!

Ne mars te vitit 2006 shkova ti bej nje vizite mikut tim. Kishim disa muaj pa u takuar. Mezi prisja ta takoja dhe ti tregoja per gjarat qe po mesoja e po kaloja. Ishte rruge e gjate, por kur e paramendoja se do ta takoja mikun tim, kjo me jepte emocione dhe nuk e ndjeja lodhjen e rruges.
Kur arrita ne qytetin ku ai punonte, e mora ne telefon, dhe lame nje vend per tu takuar. Mezi po prisja ta shihja nga larg dhe te vrapoja drejt tij. Nuk e mbaj mend se ku e kisha marrur, por me vete kisha portokall dhe do ia beja dhurate mikut tim kur ta takoja.
Me ne fund, ai u shfaq para meje, dhe derisa ishte large e zemra filloj te me pulsonte me shpejte nga emocionet, ishin bere kohe pa u pare! Te dyt filluam te buzeqeshmin derisa ishim akoma larg njeri-tjetrit. Per habine pash qe miku im mbante nje portokall ne dore, atehere futa doren ne qante time dhe nxora edhe une portokallin per mikun tim. Derisa afroheshim, mbanim portokallet ne duar dhe krahet e hapur per te shternguar me mall njeri-tjetrin!

-Shokut tim iu mbushen syte me lot- derisa po tregonte kete histori ngazellyese. E kuptova se dashuria dhe miqësia e tyre qenka aq e madhe.

-Pas nje viti kompania me dergoj edhe mua ne qytetin ku miku im punonte- vazhdoi te flase shoku im, pasi piu pak nga gota e mbushur me Fanta Exotic.
Zoti kishte degjuar lutjet tona per te qen me afer njeri-tjetrit. Per nje vite kishim ndjere mungesen e njeri-tjetrit. Per te folur, per te qeshur, per te bere shaka te shumta, ku shoket tjere çuditeshin se sa shume e vlerësonim njeri-tjetrin, kur takoheshim gjate vitit, sa shume qeshnim duke bere shaka te shumta, kudo qe shkonim ishim bashke!
Ne mesin e shume gjerave qe flisnim, miku im, filloj te me ngacmonte per nje shoqen e tij!
Une nuk kisha shume kohe qe njihja ate vajzen, por tani edhe une kisha filluar te jem pjese e shoqerise dhe miqesise se tyre. Ajo ishte shume miqesore, e thjeshte dhe e përulur. Tashme e kisha takuar disa hare me mikun tim dhe kishim shkëmbyer edhe numrat e telefonave dhe adresat e e-mail-eve.
Edhe pas shume ngacmimeve te mikut tim, ajo per mua ishte vetem nje mike e mire.

Vazhdon…

“Unë i kam parë tërë gjërat që bëhen nën diell; dhe ja, të gjitha janë gjëra të kota dhe një kërkim për të kapur erën!”

Kush e kishte menduar se ai do te arrinte ne kete gjendje?! Gjendje qe nuk ka kuptim, nuk ka arsye!
Dikur kishte endrra! Kishte synime qe mezi priste ti arrinte. I shikonte nga larg dhe vraponte drejt tyre, sikur donte te kapte fluturat qe shkonin nga nje lule ne tjetren! Nuk pushonte se kërkuari te arrinte te mbante ne dore fluturen qe i jepte besim e force pr te arritur synimin.
Errësira nuk kishte kuptim per te, ai jetonte ne drite! Era nuk mund ta thyente, ai ishte si nje shpate e mprehte qe e ndante eren ne dysh! Dallget e detit nuk mund ta përmbysnin si nje anije me vela, ai u bente balle duke qëndruar përball tyre!
Jeta e veshtire ne rinin e tij e kishte bere te afte qe tu bente balle sfidave te ndryshme. Duart dhe kembet e tij kishin ecur e punuar aq shume sa tani ishin gati per cdo beteje.
Shikimi i tij ishte i mprehte, syri i tij shikonte larg si nje sy shqiponje. Mendja e tij ishte e shpejt si rrufeja, ku mund te godiste me kohe ne piken e duhut.

Mbeta i shokur kur e pashe qe po ecte para meje. Ne fillim nuk e njoha, por kur pashe kemishen e tij me kadrate dhe me ngjyre jeshile e cila i jepte nje pamje elegante trupit te tij te gjate, qe e kishim blere bashke per ditëlindjen e tij, fillova ta njihja!
Dukej i humbur ne mendime, reflekset e tij ishin aq te dobëta sa dukej sikur kishte pire nje shishe vere. Kembet i rendonin aq shume sa mezi i shkëpuste nga toka kur hidhte hapin! I thirra nga mbrapa, por ai nuk reagoi, thua se ishte nje milje larg! Atehere fillova te ece me shpejt dhe i vura doren ne sup dhe qe ta ndaloja. Shikimi i tij me frikësoj sa qe mendova se do i vije te fiket. Syte skuqur e te lodhur, balli i rrudhosur, mjekra e pa rruar, floket e pa krehur… uauu, cfare ke miku im- e pyeta i shqetësuar, te ka ndodhur gje e keqe?
Ai u mundua te buzeqeshte, por e kuptova se per te nuk kishte arsye te buzeqeshte, pastaj me zgjati doren per te me pershendetur- u ben kohe qe nuk jemi pare, me tha.

Vazhdon…