UNE JETOJ

“Si do te kthehemi ne shtepi?” mendova e shqetesuar ndersa hodha syte jashte dritares dhe bora kishte shtruar goxha tashme. Ajo qe ne mengjes kishte nisur si nje shi, tashme kishte mbuluar rruget dhe shoqja ime rumune, e cila na kishte sjelle ne zyre ne mengjes, me thote qe gomat e makines se saj nuk ishin te pershtatshme per bore.

Atje tutje, ne oborrin e zyres, kujdestarja ka nxjerre femijet qe te luajne dhe shikoj vajzen time te madhe, e cila po kenaqet. Nje moment mendoj qe do te ftohet sepse eshte veshur holle. Pastaj e shoh tek luan me femijet e tjere dhe mendja me shkon te im shoq qe eshte me sherbim jashte vendit.

Nje nga koleget e mia, duke pare shqetesimin tim, me thote te mos merakosem per t’u kthyer ne shtepi. Kurse une kam parasysh nje te tatepjete shume te forte, qe me kujton rrugen perballe Pallatit te Sporteve ne Prishtine, ku dikur jam aksidentuar ne nje dite si kjo me debore.

“Zot te lutem na mbro ndersa kthehemi ne shtepi sot”- u luta me ne fund. “Na ndihmo qe te mos na ndodhe asgje, qe makina te mos rreshkase ndersa kthehehmi.” Nderkohe Xhina vazhdon te me thote te mos merakosem.

Vazhdoj te ndjek pjesen tjeter te seminarit. Pas dy oresh hedh syte jashte ne rruge dhe debora ka shkrire! Rruget jane te lagura, por nuk ka me debore!

Me shkon menjehere ne mendje ajo lutje para ca oresh dhe them “Zot faleminderit qe me ke degjuar. Faleminderit qe je kujdesur per ne”. Kurse shoqja tjeter me thote me buzeqeshje “Shiko Zoti mendoi per ju”

U kthyem ne shtepi te lodhura, qe te treja, por isha e gezuar qe ishim mire:)

Popularity: 8% [?]

Related Posts

No related posts.