UNE JETOJ

Ndoshta keni dëgjuar për njeriun qëllimi i të cilit në jetë ishte t’i ngjitej një mali. Kur më në fund e arriti majën, ishte tmerrësisht i zhgënjyer. Nuk kishte vend tjetër ku të shkonte, dhe diçka ende i mungonte. Është si puna e futbollistit i cili pasi fiton Kupën e Botës, është i dëshpëruar.

Përvoja ime studentore ishte mjaft e ngjashme me këtë. Nga viti i fundit, kisha arritur gjithçka që njerëzit më kishin thënë se do të më bënte të kënaqur–pjesëtar në shoqatat dhe organizatat studentore, mbrëmjet argëtuese, notat e mira dhe shoqëria me vajza të cilat vërtet më tërhiqnin.

Çdo gjë që doja të arrija ndërsa isha në universitet e arrita. Dhe megjithatë, kur arrita “majën e malit”, ishta ende i pakënaqur. Diçka mungonte ende dhe nuk kisha vend tjetër ku të shkoja.

Sigurisht, asnjë nuk e dinte se ndihesha kështu –nga jashtë nuk e tregoja. Për ironi, ndjeja se shumë nga djemtë e godinës më shikonin me zili. Ndoshta dëshironin që jetët e tyre të ishin më shumë si e imja. Ata nuk e dinin se sa i pakënaqur ndihesha.

Gjithësesi, ekzistonte një grup tjetër djemsh në godinën tonë. Unë i quaja “peshkopët e Biblës”. Edhe pse isha tallur me ta dhe gjithnjë kërkoja arsye që t’i dënoja, kishte diçka tek ta të cilën nuk e kapërdija kollaj…atyre dukej se nuk u mungonte asgjë. Dukej se ata e kishin atë përmbushje të vërtetë që mua më mungonte. Ata dukej se e dinin kuptimin e jetës.

Verën pas vitit tim të fundit shkollor, dikush më ftoi në një studim Bible në kishë. As vetë s’e di pse shkova. Mendoj se ndihesha më i hapur ndaj gjërave shpirtërore se zakonisht. Kur drejtuesi i grupit filloi të mësonte nga Bibla, u shtanga krejt. “I ka rënë pikës.” Mbeta i habitur kur pashë se sa e vërtetë ishte Bibla dhe sa drejtpërdrejt lidhej me jetën time.

Ishte sikur Perëndia po trokiste në derën e zemrës sime…por ende nuk doja ta lija të hynte. Mendoja vazhdimisht se si jeta ime do të ndryshonte dhe se si miqtë e mi do të mendonin se nuk isha në rregull. Kisha frikë. Por, sa më shumë mendoja për Të, aq më shumë Perëndia më ndihmonte të kuptoja se fillimi i një marrëdhënieje me të ishte gjëja e duhur. Kështu që i thashë se sinqerisht doja që Ai të vinte në jetën time.

Çfarë ndodhi më pas është vështirë të përshkruhet. Mund ta shpreh vetëm kështu: “Takova” Perëndinë. Dhe kur e takova Atë zbulova përmbushjen e vërtetë. Ndjeva një plotësi të cilën nuk e kisha përjetuar më parë, sikur një pjesë e zbrazët e imja thellë-thellë në shpirtin tim ishte mbushur–një plotësi që ka qenë pjesë e jetës sime që nga ajo ditë.

Zbulova ishte se përjetimi im nuk ishte unik. Është ajo që Jezu Krishti ofron të bëjë në jetën e gjithësecilit. Ai tha (dhe ende thotë): “Unë jam buka e jetës. Kush vjen tek unë, nuk do të ketë kurrë uri dhe kush beson tek unë, nuk do të ketë kurrë etje.”1 Jezusi na ofron një marrëdhënie me veten e tij.

Jeta ende ka uljet dhe ngritjet e veta, zhgënjimet dhe mundimet e veta. Por ajo që i jep kuptim jetës sime dhe e bën atë kaq të kënaqshme është përmbushja e vërtetë që kam përjetuar në njohjen e Jezu Krishtit.

Popularity: 14% [?]

Related Posts

1. Falendero Zotin qe je sot ketu
2. Jemi te huaj
3. Lejdina Celo – Jemi te huaj
4. Tragjedia e Jetes
5. Drama e jetes