UNE JETOJ

Viti 1967. Jam një nxenëse në shkollën e mesme, Naim Frashëri, në Durrës. u bënë disa javë që organizohen mbledhje nëpër gjithë klasat e shkollës, ku flitet kundër “ideologjisë fetare dhe zakonevë prapanike” (siç e quajnë).

E shikoj që kanë të drejtë të flasin kundër disa zakoneve dhe besëtynive që s’janë të mira.  Por nuk ndalen këtu.  Po flasin edhe kundër vet Zotit.

Në shkollën tonë është mobilizuar rinia për të sulmuar kishat dhe xhamitë në qytetin tonë.  Nuk dua të marrë pjesë, por si të bëjë që të mos përfshihem?

Po kritikohen haptas nga mësuesit, dhe nga shokët e klasës, ata të rinj që shprehin ndonjë mendim në mbrojtje të besimit ose që dyshohet se janë praktikantë të ndonjë feje.  Fletë-rrufetë nëpër muret e klasave nuk mungojnë.  Thonë se të gjithë duhet të jenë aktiv në këtë luftë, asnjëri nuk duhet të rrijë indiferent. 

Por unë kam frikë.

Babai më ka mësuar që Zoti krijoi botën dhe ishte ai që vendosi njeriun në tokë.  Por në shkollë na mësojnë ndrshye.  Na thonë se s’ka Zot dhe që jeta ka ardhur në tokë vetvetiu.  Por si mund të jetë e vërtetë kjo?  A mund të krijohen gjerat vet?  Unë nuk besoj.  Duhet të ketë një krijues. Unë ndiej që ka një Zot.  Por unë kam frikë.  Kam frikë se mos më diktojnë…

marre nga Gazeta Jehona

Popularity: 9% [?]

Related Posts

No related posts.