UNE JETOJ

Kam filluar të punoj për herë të parë në pub, në moshën nëntëmbëdhjetëvjeçare. Altini punonte aty. Momenti i parë që kam pasur rastin ta dëgjoj të luante në kitarë, ndjenja me të cilën ai luante… nuk e di, por rashë në dashuri. U dashurova jo vetëm me mënyrën sesi luante, por edhe me atë si person. Edhe atij i ka ndodhur e njëjta gjë kur më ka dëgjuar mua të këndoja, gjë që ma ka thënë vite më pas. Vetë muzika na ka lidhur!

E megjithatë, pavarësisht se kisha gjithçka, punoja në një pub bashkë me të fejuarin tim, me të cilin ishim shumë të dashuruar, gjithashtu bënim një punë që vlerësohej shumë, unë kisha një boshllëk që nuk e plotësonte dot asgjë. Secili nga ne ka një vend bosh në zemër. Unë isha vërtet e kënaqur me çfarë kisha, por nuk isha e lumtur.

Miku ynë prej vitesh, Saimir Braho na foli për Zotin për rreth dy vite. Ndërkohë që unë refuzoja të dëgjoja, Altini, i fejuari im, dëgjonte dhe diskutonte. Në atë periudhë patëm të dy në të njëjtën kohë, disa probleme shëndetësore. Kemi pasur dy të njëjtin problem. Shkuam në kishë dhe gjetëm ngrohtësi. Ajo që po kalonim na bënte të kishim nevojë për atë ngrohtësi. Një ditë, teksa po ktheheshim nga një takim në bashkësi, ndaluam makinën dhe të dy së bashku i dorëzuam Zotit jetët tona.

Jam falënderuese për Zotin dhe, ashtu siç thuhet në psalme: “Unë e dua Zotin, sepse ai është kështjella ime”. Të mendosh se ke dikë që të mbështjell fort, të mban në të ftohtë, në të ngrohtë, nuk ka rëndësi si janë kohërat, me shi, me breshër, Ai është gjithmonë pranë teje, kujdeset për ty dhe ti gjen mbështetje tek Ai. Janë krahët e Tij ata që na mbajnë, sa herë që kemi nevojë për ta.

Gjithashtu, jam mirënjohëse që kam një dhunti vërtet shumë të mirë prej Zotit. Të kesh dhuntinë e të kënduarit, do të thotë të kesh një dhunti të dukshme, një talent që shërben për ta adhuruar Atë, por edhe për të punuar. Dhe vërtet jam e bekuar me këtë.

Martesa na ka lidhur më tepër me njëri-tjetrin, na ka bërë ta njohim, ta duam e ta pranojmë  plotësisht njëri-tjetrin për atë që është secili nga ne.  Mendoj se lidhja jonë është më e pastër dhe më e fortë, për shkak të besimit tonë. Sado që të jesh i dashuruar, lidhja nuk ka për të qenë aq e fortë, sa kur e ke Zotin në qendër të jetës.

Jam shumë, shumë  e lumtur! Është tamam sikur kjo ishte jeta që ëndërroja! Zoti na ka dhënë shumë bekime në një kohë kaq të shkurtër, bekime që nuk i meritonim e as mund t’i meritonim kurrë. 

Dergoje ne Facebook

Popularity: 13% [?]

Related Posts

1. Nga erdhi bre jeta?
2. Jeta ime ne nje filxhan kafeje
3. Kur jeta kaloi neper Ballsh
4. Jeta është plot me “pula”